Marzenie o piasku

Spała całą noc na tylnym siedzeniu dużego fiata. Przespała chyba tysiąc kilometrów, a może i więcej. Obudziła się sporo po świcie. Przetarła oczy i zobaczyła, że samochód sunie przez pustynię. 

– Sahara? Naprawdę Sahara?  – zapytała. Dziadek potwierdził, kiwając głową. 

– Chcę dotknąć piasku – mruknęła, a że uparła się, to dziadek w końcu zaparkował samochód na skraju szosy. Skraju, którego nie było właściwie widać, bo piasek wsypywał się na beton. Otworzyła drzwi samochodu, opuściła nogi w plastikowych sandałkach.

– Już? Możemy jechać dalej? – dopytywał dziadek zza kierownicy. Pokręciła przecząco głową, włosy niedbale spięte gumką rozsypały się i zasłoniły oczy. Do tego rozespane ręce długo nie chciały rozpiąć klamerki sandałów. Dziadek lekko zatrąbił. Pospieszyła się, uff, klamerka się odpięła. Opuściła ponownie nogi na piasek i syknęła z bólu.

– Parzy. Piasek pustyni parzy. 

Dziadek i siedzący obok niego tata zaśmiali się.

– A co ty sobie wyobrażałaś? 

Sama nie wie, co sobie wyobrażała, ale dobrze pamięta, że marzyła o tym, by dotkąć piasku pustyni bosymi stopami i to jej marzenie się spełniło.

Spełniajcie marzenia, nawet jeśli będą was parzyć. 

Osioł i faraon

– Przyznaj, święty ojcze, że taka przeszkoda nawet osła nie zatrzymałaby w podróży.

– Toteż osioł nigdy nie będzie faraonem.

Do Burundi przed śniadaniem

Z punktu A do punktu B idzie się jedną minutę. To aktualnie droga z domu do Burundi.


View Larger Map

„The Gods Must Be Crazy”

Koniecznie trzeba zobaczyć. a jak się zobaczy, to trzeba zobaczyć raz jeszcze ten film.

O tym, że są szczęśliwi ludzie. O tym, że relacje międzyludzkie nie muszą podlegać stereotypowym obyczajom. O tym, że świat się kończy w którymś miejscu.

Zobaczyć po to, by zapamiętać najsłodszy uśmiech świata: uśmiech Xi. Dowiedzieć się, kim są buszmeni i dlaczego nie powinniśmy ich tak nazywać, i zobaczyć, jak piękne są krajobrazy w Afryce. Chcę pojechać.......................... tam.